Beyləqan şəhərinin mərkəzində, bir zamanlar həyatın ritmini daşımalı, insanların gündəlik gediş-gəlişinə, ümidlərinə və sabaha olan inamına şahidlik etməli olan küçələrdən biri bu gün sanki səssiz bir etiraza çevrilib. Bu küçə, adını Elvin İsmayılov kimi Vətən uğrunda ən ali zirvəyə ucalmış bir şəhidin xatirəsindən alır. Lakin bu müqəddəs adın daşıdığı mənəvi yük ilə küçənin real mənzərəsi arasında yaranan kəskin təzad insanı sarsıdır, düşündürür və eyni zamanda utandırır.
Göz önündə açılan tablo, yalnız fiziki baxımsızlığın deyil, həm də mənəvi laqeydliyin susqun, amma təsirli ifadəsidir. Yol boyu səpələnmiş tullantılar – çürümüş qalıqlar, plastik parçaları, istifadəsiz əşyaların cansız izləri – sanki bu məkanın tərk edilmişliyini, unudulmuşluğunu hayqırır.

Torpaq yolun qeyri-bərabər səthi, zamanın və diqqətsizliyin aşındırdığı izlər, burada həyatın axarının necə pozulduğunu, nizamın necə itib getdiyini açıq şəkildə göstərir. Bu mənzərə, yalnız bir küçənin deyil, bütövlükdə bir yanaşmanın – məsuliyyətsizliyin, etinasızlığın və bəzən də biganəliyin simvoluna çevrilir.
Ən ağır təsir bağışlayan məqam isə budur ki, bütün bu mənzərə şəhid adı ilə yanaşı çəkilir. Halbuki şəhid anlayışı Azərbaycan cəmiyyətində ən yüksək ehtiramın, ən saf dəyərin təcəssümüdür.

Onların adını daşıyan hər bir məkan, əslində, bir ehtiram məbədi kimi qorunmalı, təmizliyi və səliqəsi ilə örnək olmalıdır. Lakin burada gördüyümüz, həmin müqəddəs anlayışla tam ziddiyyət təşkil edən bir reallıqdır – sanki ad var, amma o adın ruhuna uyğun davranış yoxdur.
Bu küçənin bugünkü vəziyyəti təkcə kommunal xidmətlərin çatışmazlığından doğan texniki problem deyil. Bu, daha dərin qatlara enən, ictimai məsuliyyət hissinin zəifləməsini, kollektiv dəyərlərə münasibətdə yaranan boşluğu üzə çıxaran bir göstəricidir. Burada həm idarəedici qurumların səhlənkarlığı, həm də bəzən sakinlərin ümumi mühitə qarşı biganə münasibəti bir nöqtədə kəsişir və nəticədə belə acınacaqlı mənzərə ortaya çıxır.
Əgər bir cəmiyyət öz şəhidinin adını daşıyan küçəyə belə münasibət göstərirsə, bu artıq yalnız infrastruktur məsələsi deyil – bu, yaddaşın, dəyərin və hörmətin necə yaşadılması ilə bağlı ciddi suallar doğurur. Bu suallar cavabsız qaldıqca isə bu cür küçələr sadəcə fiziki olaraq deyil, mənəvi olaraq da tənəzzülün simvoluna çevrilməkdə davam edəcək.
Çünki şəhidlərin adı yalnız lövhələrdə yazılmaq üçün deyil; o adlar yaşadılmalı, qorunmalı və hər addımda hörmətlə anılmalıdır. Əks halda, belə küçələr yalnız toz və zibilin deyil, həm də unudulmuş dəyərlərin məskəninə çevrilir.









[/center]